 |
عشق به زندگی |
 |
 |
 |
نویسندگان وبلاگ
ژوزفین - ناپلئون
آنچه نوشته ایم
" عشق رؤیائی من "
" داستان من "
لینک دوستان
خُب، که چی؟
نقطه پرگار
از تو چه پنهان
کفیشه ، سینما تاج
بوف ، هرگز کور نیست
کسوف
عاشقانه های نرگس
تنهـــا بـرای غـــرورم
بهـــار خــواب
شــادی شاعــــرانه
نـــارنـج
سخن
پندار
کارگاه
آی آی کتاب
صبحانه
دوات
عصرنو
گویا
ماندگار
زبان فارسی
ادبکده
کلاغ
شهروند
شعر
7سنگ
کانون نویسندگان ایران
خانه کتاب
خانه هنرمندان
بخارا
کتاب هفته
هفت سنگ
گذرگاه
فروغ
همشهری
هنرهای ایرانی
ادبیات و فرهنگ
لوح
سرخط
فرهنگسرا
پرتره نویسندگان ایرانی
گروه عکاسان قزوین
صادق هدایت
بزرگ علوی
ملیحه تیره گل
پرشين وبلاگ
ليست وبلاگ هاي فارسي
قالب هاي وبلاگ
طراح قالب : ماكرومديا
آمار وبلاگ
RSS 2.0
لوگوی دوستان
فرصتی دیگر
دوباره آمدی،
لوندی همچون پیچکی اندامت را پوشانده بود.
نگاهت چیزی غیر از خواستن بود.
که شاید کشتن.
من اما، هنوز گیج رؤیا بودم.
***
حالا طرح اندامت روی پیکرم نقش بسته است.
و رنگها در رگهایم جریان دارند.
تابلوی ابستره قلبم از طپش های عادی تهی است.
اما درخشش رنگها را شاد تر کرده است.
میدانستم میآئی، و آمدی.
***
پیشتر ، بیشتر در اندیشه هم بودیم.
گاه میشد که باهم و برای هم فکر میکردیم.
اکنون اما،
باید منتظر ماند که دیگران فرصت دهند.
که آسمان ابری نباشد.
که شبها چون روز بیخواب باشند.
و روزها خواب.
آیا هیچ با منت اشاره ای هست؟
***
به بودن عادت کرده ام.
بی خیال از روی لحظه هایم میگذرم.
در انتظار تغییری نیستم.
و به سرنوشت هم بی اعتقادم.
اینهم از آن حرفها ست،
که امید همیشه هست.
که مثلا بمانم. و بیگمان میمانم.
***
چه شیرین است همآغوشی،
و لذت بخش سستی و رخوت.
و در ترس زیستن.
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link یکشنبه ٢٥ امرداد ۱۳۸۸ - ژوزفین - ناپلئون
خواب
باز هم ، آمد !
بدون گفتن حرفی.
سکوتش ، سرانجام سکوت مرا شکست.
با درودی و سلامی،
با نگاهم به او گفتم زنده بودن را ضمانتی نیست.
او نمیدانست پرسشم چیست!
پاسخی نداد.
باز هم پرسیدم ، پس مهربانی برای چه زمانی است.
گویا شنید.
آمد کنارم نشست و مرا بوسید.
نگاهش در حال بود.
و آینده را نمی دید.
***
برگهای شمعدانی تشنه آبند.
و گلها نیازمند طراوت.
من تب دارم و از پنجره به گرما خیره ام.
نسیم به عیادتم آمده است.
نوازش دستش را بر پیشانی عرق کرده ام حس میکنم.
لبهایم سپاسگزارند. دلم نه!؟
***
اکنون او رفته است.
بویش اما ، هنوز اینجاست.
سکوتش را میشنوم.
دلم میخواهد بوسه اش را قاب بگیرم و به دیوار اطاقم بیآویزم.
چرا باید هنوز خواب باشم؟
ناپلئون
29 تیرماه 1388
پيام هاي ديگران () link یکشنبه ٢۸ تیر ۱۳۸۸ - ژوزفین - ناپلئون
شمع ها شعله میگیرند آیا ؟
گفت می آید . و آمــد !
با خود آورد ، بقچه ای ا ز حرف .
و پر کرد قوطی خالی تنهائی ام را،
بر دست های سرد من ( هــا ) کرد.
پوسته چسبنده بی کسی را از تنم کند،
و بجای آن گلسنگ سبز تراوت پاشید.
***
گفت می آید ، و آمــد .
باخود آورد خاطره های گرم را !
و روان کرد خون یخ زده رگهایم را به درون کاسه زندگی .
اما اکنون من ،
سلول های کوچک گرد گرفته ام ،
به یک خانه تکانی نیاز دارند.
و طاقچه های مغزم ،
که شمع های خاموش را محافظند .
به یک شعله .
مشت های بسته او ، جرقه روشنی را پنهان دارند آیا ؟
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link یکشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۸٧ - ژوزفین - ناپلئون
ماهی های تشنه ...
(یک طلوع به یاد ماندنی)
نیزه های زرین خورشید امواج دریا را خراش میدهند. نوسان این خراشها تا ساحل ادامه دارند.
این یک سفر بیاد ماندنی است از:
" آب و نور "
ماهیگیران کوشنده ، قایق هایشان را به قلب دریا میرانند. وزش نسیم
صبحگاهی و آوای مرغان دریائی. گوئی بامدادی دلنشین است و مناسب ترین وقت
برای صید . اینجا رقابتی سخت میان پرندگان و ماهیگیران است ! بر سر ماهی ها .
پنجه ی تورهای ماهیگیری در آب وفرود پرنده بر امواج.
" تورها سنگین و منقار ها پر"
خورشید بالا میرود. ماهی ها به عقب میگریزند و صیادان به ساحل باز میگردند.
" بامداد هر سه در آغوش یکدیگر و نیمروز فراق و جدائی"
خنده و رضایت ماهیگیران از یک روز آرام دریا . ماهی های شکار شده اما،
تشنه روی ماسه های داغ و در جنب و جوشی بی امان. چشم هایشان به قلب دریا،
قلب هایشان به عشق آب و صدها دهان نیمه باز امیدوار. تنها چند قدم فاصله است.
حتا گاهی برخورد امواج با تن خسته شان.
چند ماهی خوشبخت و دیگران لب تشنه ! و پایان یک روز دیگر و فرجام رقابتی
دیگر میان ماهی و صیاد.
(بازگشت نور به خورشید )
هوا تاریک، صدای حشره ها و تلاطم امواج دریا.
" خورشید ، ماهی و صیاد "
هرسه در خواب. ماهی در خواب صیاد و صیاد در خواب ماهی !
تابامدادی دیگر ، تا آغازی دیگر و تا رقابت و تکاپوئی دیگر...
ژوزفین
پيام هاي ديگران () link شنبه ۸ دی ۱۳۸٦ - ژوزفین - ناپلئون
تفکری جدید
می آئی ، و خیال داری که بنشینی ،
چشمانت پر از واژه مهربانی ،
زبانت اما، نه !
پیش داوری هایت ، دلواپسی هایم را اندوهگین تر میکند.
شاید چنان نبوده ام که میبایست.
و نه اینکه به قبول ، راضی ام . که ناچارم .
باید عادت میکردم که نکرده ام هنوز.
بعضی عادت ها کمال رهائی ست.
و چه خوب عادت هائی .
به حیوان می اندیشم که چه خوب هر چیز را عادت میکند .
و عادت را بدون فکر کردن می پذیرد.
و نتیجه میگیرم. که او متفکر نیست.
و باز میگردم به داوری خودم که:-
من چرا باید بی هیچ علتی به آنچه او میخواهد و میگوید عادت کنم؟
من متفکر نیستم آیا ؟
درست است و اما آنچنان که باید آنرا بکار نمیگیرم.
و اکنون ،
من تمرین میکنم که بدون فکر کردن عادت کنم.
نه از روی حیوان صفتی بلکه با نوعی تفکر جدید.
تو می آئی و مینشینی به کنار عادت خوب من.
من اما خوشحالم از رضایت تو .
و خوشحال تر از ترفند تفکرم.
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link یکشنبه ٢٠ خرداد ۱۳۸٦ - ژوزفین - ناپلئون
می آئی و...
می آئی و می نشینی به کنار من که رفتنی ام!
با من سخن میگوئی ،
و گفتگوی تو، تنها ماندگار است.
از گذشته میگوئی که مرده است.
گذشته اما خاطره است،
و زبان تلخ تو شیرین ترین خاطره را تلخ میکند.
چرا باید بیاد آورد،
آنچه را که دیگر نیست؟
و نگفت از زیبائی آنچه که هست؟
...
تو میدانی که میآید، آنچه باید بیاید.
لاجرم. بی وقفه از خواست تو،
و امتناع من.
من اگر نمی بینم چیزی را که امروز هست در آنسوی فردا،
به تو میگویم : به آنچه نمیدانی نیندیش.
...
می آئی و می نشینی در کنار آنچه رفتنی است،
و می شکنی مرا چون شاخه گیاه،
و گفته بودی پیشتر ها،
که میگذری از آنچه می آزارد مرا بی گمان.
اما من که ناچیز این طبیعتم
نمی بخشی گناهم را.
بدان که این گناه خلقت است ، نه من.
...
بیا ... بیا و بنشین به کنار آنچه ماندنی است.
ببین آنچه را که دیدنی است.
من اما، شانه ام همیشه در انتظار تکیه دادن تو
و دستهایم بی تردید در جستجوی تراوت اندامت.
و چشمهایم ، شاهد عبور نگاهمان از مرز دلواپسی هاست.
...
بیا و بنشین به کنار هرچه هست و...
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link شنبه ٢٥ فروردین ۱۳۸٦ - ژوزفین - ناپلئون
پس چرا باران نمی بارد ؟
آسمان امروز ابری است،
ابرهای تیره و پربار،
می نماید بیشتر سنگین تا بی وزن.
صبح تا شب،
بر تمام سقف کوتاه دلم،
اما نمی بارد!
پس چرا باران نمی بارد؟
...
آن زمان هابیش و کم هرکس،
خوب میدانست باران را دعائی هست.
گاه تنها ، گاه همراه.
گاه با غم ناله، گه با گریه.
گاه میشد آن دعاها مستجاب.
گاه میرفت دشت و صحرا زیر آب.
لیک اکنون،
نیست هیچ دست دعائی.
ناله ای، اشکی و آهی.
رفته اند. اما من اینجا
یکه و تنها
نگاهم را دعا کرده ، دلم را استغاثه
تا مگر یک قطره ی باران ببارد، بر کویر سینه ی خشکم.
...
آسمان ابری است،
زندگی خاکستری،
خورشید ناپیدا.
دستها چون واژه خواهش،
لبها تشنه،
چشم ها غرق نیایش.
اما کو؟
پس چرا باران نمی بارد؟
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link شنبه ۱۸ فروردین ۱۳۸٦ - ژوزفین - ناپلئون
تجربه ای دیگر...
گاه ، می آئی و می نشینی بکنار هر آنچه رفتنی است.
گسترش دستهایت،
پهندشت این فرا سرزمین را چنان جاری میسازد، که افق را نمیتوان دیگر دید.
و همینجاست که معنا میدهد،
این زندگی و این آتش را.
که گاه شعله ور است و گاه دود آلود.
و گاه هردو !
و گاه هیچکدام را
و من گرچه پاسخی برای سوآل تو ندارم،
اما، برنده ام در هرحال.
من، که قلبم گرم و سرخوش می تپد، هراسی ندارم هرگز.
گاه میآئی که مرا در افسونی بی افسوس غرق کنی.
من هراسی ندارم هرگز.
میدانم که قرار است زندگی کنیم. پس به مرگ بگو که من از او،
هراسی ندارم هرگز.
هراس سهم مرده هاست.
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link چهارشنبه ۱ فروردین ۱۳۸٦ - ژوزفین - ناپلئون
باز هم تجربه ای دیگر
در خوابم، خواب می بینم که:
عشق میورزم.
نفس میکشم.
زندگی میکنم.
و دیگر هیچ
و چون بیدار میشوم،
( و نمیدانم از کدامین خوابم)
دیگر بیدارم
تا خواب دیگر
و دیگر هیچ.
ژوزفین
پيام هاي ديگران () link پنجشنبه ٢٤ اسفند ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
تجربه نخست...
گاه ، می آئی و می نشینی بکنار هر آنچه رفتنی است.
با آشوب دلم، و بهم زدن فصلها ، بهار را می آوری.
اما کدام بهار؟
اینکه بر لبهای دوده زده و سبیل رنگ و رو رفته ام می نشیند،
بهار نیست.
رطوبت مطبوع هواست.
و آنچه برشانه هایم برق میزند،
تجربه ملودی باران است.
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link پنجشنبه ۱٧ اسفند ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
اگر توانستیم
من در واپسین نفسهایم قدم برمیدارم.
در آخر خط به دوردست چشم میدوزم.
شاید دوباره برگردی.
و مرا در این تنهائی برهوت،
از تنهائی برهانی.
ولی تو در خط دیگر قدم میزنی. شاید!
من هیچ نمی بینم،
در دوردست هیچ نیست.
من دوستی و مهربانی را ،
در بقچه های کوچک، لای کوله بارم پنهان کرده ام.
آنگاه که تو دوباره برگردی،
و من دوباره تو را ببینم،
شاید از درون بقچه های کوچک،
دانه های مهربانی را در ذهن خویش بکاریم.
و با دست دوستی آنها را آب بدهیم،
اگر توانستیم.
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link شنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
من چگونه بخوانم؟
آمدم با هزار امید ،
ماندم با صد امید،
و نا امید از رفتن ایستاده ام .
و چگونه باید بخوانم ؟
خطوط درهم تنیده بی ابتدا را ،
برای من که خدائی نیست تا بگوید :- بخوان .
و نمیتوانم بگشایم قفلها را به زبان !
پس من نمی مانم به هیچ امید.
و میروم با هیچ امید.
و نه گوشم به اهریمنی،
که ناله ی آدمیان را ساز میکند.
من چگونه بمانم؟
من چگونه بخوانم ؟
ژوزفین
پيام هاي ديگران () link پنجشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
مادرم
در این دنیای فراخ
زیر این آسمان نیلی
باور تو میکنی
جائی برای مادرم نبود؟
او هیچ کس نداشت
آقام برای او همه کس بود.
...
چرا نباید باور کنم؟
که در این دنیای فراخ جائی نبود
برای مادرم؟
...
اکنون،
در قهوه ی مانده در ته این فنجان،
خودم را کودکی می بینم در آغوش او
و پستان سفتی که به دهان گرفته ام
در ته مانده ی قهوه ی این فنجان،
خطی دراز نشان میدهد که او
که همواره خسته بود از این راه بی انتها
بسته مرا به پشت کمر
با کار بی امان.
در این دنیای واژگون بسی فراخ
در ته فنجان قهوه ام،
قنداق بسته ، مرا روی پای خود
نان می پزد.
من می مکم آن بوی نان تازه را
همراه با شیره سیال زندگی
انگشتهای کوچک من چنگ میزند
پستان و او چنگ میزند
خمیر نان.
میخندم و بگمانم که بازی است
این کار او.
اما پدر ، میپاید او و مرا با غضب
از درز در.
هورت میکشد چای داغ را
از توی نعلبکی گلدار
با چند حبه قند.
...
من در ته فنجان قهوه ام
می بینم
خطی دراز را، شاید که راه دیگریست
یا یک دیوار!
با چند خط درهم و یک نقش پیچ پیچ.
شاید که میدهد خبر از اغتشاش من
من در کنار مادرم
دارم بدست گوشه گلدار چادرش.
تا راه را گم نکنم.
در ابتدای خط ، که سرازیر میشود
از دوره طلائی فنجان قهوه ام.
من در تلاش و کوشش دریافته های گم
از مدرسه، از بازی شبانه ی تاریک کوچه ها.
من در ته فنجان قهوه ام
میبینم آن ظهر تابستان را
می بینم آنکه مرا بسته است
با ریسمان پهن همان قنداق
یا مال من، یا خواهرم.
در آفتاب گرم ظهر ، بر پایه های چوبی تخت کار در.
آقام در اطاق سرگرم گفتگو
با لحن پر تشر.
در ته فنجان قهوه ام، انگشت میزنم
نقشی که تیره و برجسته بود رفت.
همراه با خطوط
آن تخت چوبی و آن ریسمان پهن
همراه باپدر
اکنون نمانده در ته فنجان قهوه ام
نقشی ز خاطرات.
تنها خطوط مبهم و پیچیده چون کلاف.
از لابلای آن سرک میکشد بمن
شاید برای گفتن حرفی معطل است.
دلواپس من است.
فنجان قهوه ام حکایت از اغتشاش میکند.
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link جمعه ٤ اسفند ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
بازگشت
باز میگردی به خانه متروک سالها،
در بسته است. با کوبه میزنی،
در باز میشود
و آنگه بخنده می اندیشی
بگذشته است کنون زمستان و فصل سرد.
از عمر این بهار
و باران بی امان نیز
چیزی نمانده است.
بر چهره ها هیچ گریزی
ایکاش پای رفتن ما
برخاطره های گل آلود سالها
جائی نمی گذاشت.
...
کاش روزی میآمد
که چون از خواب برمیخواستی
همه چیز در جای خود بود
خورشید در آسمان
و کوهها بر زمین
و آسمانی بدون ابر،
اما چه حیف، دیگر بهار نیست.
ژوزفین پيام هاي ديگران () link سهشنبه ۱ اسفند ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
شبهای من پر از آرامش است
هرشب که با حریر پوست تو بخواب میروم،
شبهای من پر از آرامش است.
هر صبح که با درآغوش داشتن تو،
از خواب بیدار میشوم،
روزم زنو آغاز میشود.
من عاشق شبم.
هر نیمه شب، وقتی که چشم باز میکنم،
می بینم آن تابلو زیبای آفرینش را،
موهای پاشیده، چشمان خواب و بسته ی زیبا، لبهای صورتی براق.
زیر ملافه نازک تر از حریر.
من با سرٍ انگشت میکشم،
طرحی ...
بر حاشیه ی صورتت.
طرحی چو چهره ات به همان زیبائی.
از گوش میروم به بنا گوش و گونه ات،
وآنگه کمان ابرو و پیشانی ات.
از چانه پیش میروم .
آنگه که به لبها میرسم،
میبوسمش.
دستم تمام تنت را به اختیار در آغوش میکشد.
میدانم آنکه تو بیداری.
یا خودت را زده ای به خواب.
خود را در آغوش من جا میکنی.
یک قالب تمام عیار.
جا میکنی سرت را به سینه ام،
وآنگه دوباره فرو میروی به خواب.
بر روی سینه ام ،
حس میکنم آن نفس های گرم تو،
گاهی با سکسه.
گوئی که خواب تو را گریه پر شده.
من ساکتم.
من منتظر ، انگار منتظرم که آن روح تازه را به تنم باز آوری.
تارهای موی لطیف تو را،
شانه میکشم.
یکی،
دوتا،
سه تا،
به سر انگشت.
دستم بروی سرت در نوازش است.
شبهای من پر از آرامش است.
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link جمعه ٢٧ بهمن ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
چراغ سبز رهائی
چگونه مینشیند،
بر خاطره خیابان.
عبور رهگذران بی دهان،
با هیچ انتظار چراغ سبز رهائی،
از چهار راهی که دستهای کودکان زمان،
پینه بسته از خواهش سرما ست.
و چندین سال است،
که هنوز زمستان نرفته است.
ژوزفین
پرستوی مهاجر پرستو ها به بازگشت می اندیشند. به بهاری گرم و مطبوع، پرستوی من اما خسته از پائیز خزان زده، خسته از زمستان اندوه زا. در انتظار رهائی و بازگشت. در رفتنش که برد آن جویبار پاک همراه با نسیم رؤیاها ملکول های سیال آبهای ملایم را ، در رفتنش که برد، آن شبنم شفاف اکسیژن همراه با سرود شقایق ها ملکولهای سیال آبهای ملایم را، تا بر فشاند بر آن تشنگی غبار آلود خاطرات. تا بازشوید زنگار حسادت از آیینه دلها با خود ببرد در کالسکه شب. با خود ببرد در آن طلوع کودکی و آن باور تازه. کز کرده در کنار پنجره احساس، بشکسته بال، هرگزندید. پروانه های کاغذی رنگی را، بر گل بوته های تراوت. بر یادهای ترد خاطره. نه چهچهه ی آواز چکاوک میهمانش کرد، نه تراشه های نور محبت نوازشش. در آن فضای خسته ی بی همدلی، تنها پناه او سایه های میله ای قفس بود. با بغضی محزون، رمز فاصله ها ی زندگی را بی کینه بر میشمرد. آه ای پرستوی مهاجر بی آگهی که گذشت لحظه ها، جاریست در زمان؟ دیگر نمانده که باز آئی با بهار. یا پیش از آن. اکنون کنار پنجره ام در پناه ، من با بوی این نم باران به یاد تو، مینوشم این لطافت معصوم را. میبویم ان خواب لحظه را. من با آفتاب رابطه دارم هم با نسیم هم با درخت. هم با گیاه در زیر سقف خانه ات اکنون فضا تهی است باشد که باز آئی از این راه پرخطر، پیش از بهار سبز، با من بگو پرستوی من حرفی بزن! آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را میبخشد به تو؟ جز درک حس زنده بودن از تو چه میخواهد؟ ناپلئون
و اکنون یک خاطره
انگار همه چیزم خاطره است.
پشت سر ، پیش رو
اگر خاکِ این خاطره ها را غربال کنند،
حتماً ، گنجی خواهند یافت.
چه کسی مرا صدا میزند؟
و تنها مرا !
انگار همه چیزم خاطره است. و اکنون ، از درون خاطره ها ، تو مرا صدا میزنی.
و تنها مرا.
بودن چون فولاد سخت و گزنده است. ماندن را باید آموخت.
و دوباره زندگی کردن را.
تکیه زدن به دیوار خاطره ها را.
شاید باز هم از درون آنها مرا صدا بزنی.
پس از اینهمه کنکاش،
تازه نمیدانم، آیا آن یک نفر که مرا صدا میزد،
تو بودی؟
ناپلئون
مقیاس
از دیدن یک کوه ، به بزرگی تو پی بردم.
از خردی یک خشخاش، به کوچکی خودم.
ژوزفین
پيام هاي ديگران () link سهشنبه ۱٠ بهمن ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
نیمه دوّم
من نیمه دومم . نیمه ای کامل کننده.
خواستم برخیزم و در زندگی را باز کنم، دیدم دست تنها هستم و نمیتوانم.
به من گفتند یک دست صدا ندارد. گفتند تو، نه تنها برای خواستن ؛ که برای برخاستن به کمک نیاز داری. تو باید نیمه خود را پیدا کنی تا بتوانی پا به صحنه زندگی بگذاری.
بسیار گشتم و نیافتم. سرخوردم و به درون خزیدم. پنداشتم نیمه ام را درخودم می یابم. اما هرچه بیش کوشیدم ، کم یافتم.
از خودم نومید نشدم.
میدانستم جوینده یابنده است.
و دوباره تلاش کردم که برخیزم. اما یک لغزش کوچک مرا به همان یک دست رساند. که گفتند صدا ندارد. افسرده شدم و داشتم چون نهال آب ندیده می خشکیدم.
با یک دست ، اما با دلی بزرگ تو را خواستم . تو را صدا زدم. خواستم که اگر چه با من نیستی. در نهان دل، مرا همراه باشی. خواستم و برخاستم.
و ناگاه روزی رسید که تو ندا در دادی که چگونه مرا نمی بینی؟
چگونه مرا حس نمی کنی ؟
ما با هم یکی هستیم . بکجا میگردی؟ که بجوئی ، و نیابی. کمال تو آنگاه بود که نیمه اول را یافتی...
ژوزفین
پيام هاي ديگران () link یکشنبه ۱ بهمن ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
حالا من نوشته ام...
یک ربع به نیمه شب مانده است.
پیرزن همسایه ، مثل هرشب مشغول آب دادن به گلدانهای رُز روی بالکن است.
و باز مثل هرشب، در حین آب دادن دارد برای گربه هایش قصه میگوید.
و این کار هرشب اوست.
...
من هنوز نتوانسته ام اولین جمله نامه ام را تمام کنم، و این نامه برای همسرم است.
و همسرم از من دور است .
او مدتی است از من دور است. خیلی از من دور است.
و من در گیر و دار تمام کردن اولین جمله ی نامه ی او هستم.
من با تلسکوپ هم نمیتوانم او را ببینم. آخر او از من خیلی دور است.
و من هنوز اولین جمله ام را تمام نکرده ام.
...
پیرزن دارد قصه میگوید. دو سایه در پائین بالکن درهم فرو رفته اند.
سایه ها همدیگر را میبوسند. دست یکی از سایه ها بدور گردن سایه دیگر است.
و دست سایه دیگر کمر این سایه را در بر گرفته.
سایه اول روی پنجه پا بلند میشود.
و من هنوز اولین جمله نامه ام را تمام نکرده ام.
این نامه برای همسرم است.
...
صدای شرشر آب که از بالکن سرازیر است به گوش میرسد.
سایه ها از زیر بالکن دور میشوند.
گربه ها ، روبروی هم توی پنجره نشسته اند.
گربه ها با چشمان خمار پیرزن را مینگرند. و پیرزن دیگر گلدانهای رُز روی بالکن را آب نمی دهد.
او نصف تنه اش را روی بالکن انداخته و سایه ها را میپاید.
گربه ها هنوز با چشمان خمار به پیرزن نگاه میکنند.
...
در زیر چراغ ، دختر ، دست پسر را میکشد.
پیرزن بطرف گربه ها برمیگردد.
حالا من نوشته ام...
همسر عزیزم ، سلام...
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link شنبه ۳٠ دی ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
تو را چه بنامم؟
تو را چه بنامم ؟
و تو را به چه تشبیه کنم؟
تو کیستی؟ نیاز تو به چیست؟ رحمت تو بر کیست؟ و خدای تو کدامین است؟
کاش میدانستم در ژرفای اندیشه ات چه میگذرد.
تو به روز قانع نیستی.
من به شب اکتفا میکنم.
تو از دورهای دور آمده ای.
و در ذهن خود، در روان خودآگاهت، این احساس را داری که :- احتمالاً آخرین دور پاک شدن را سپری میکنی!
من، شاید هنوز نیمه دور اول را می پیمایم. و روان ناخودآگاهم بدون اراده خودم ، مرا راهنمائی میکند نیز.
و میروم که مراحل زیادی را برای پاک شدن طی کنم.
تو آن گوهری که با نگاه خورشید، صدف را شکافته ای.
و خود را به روشنائی آراسته ای.
من آن خرمهره ام که چهره ماه را از زشتی، شرمگین ساخته و به تاریکی پناه برده ام.
تو " خود ـ " تکاملی. من نقص خلقتم.
من، آن پدیده بی مکانم که زیر لگد های زمان خاک شده ام.
اگر در آفرینش من نقصی بوده، از آفریننده من است.
همانگونه که کمال تو ، افتخار و غروری برای تو نیست.
او ، خود را به هر صورت ، به ما تحمیل کرده است.
و ما ناگزیر به تحمل او ئیم.
میگویند:- دوست بدار، و بگذار دوستت بدارند.
اگر این فلسفه وجودی همه ی جانداران نباشد، کم از کم برای انسانها که هست.
من دوستت دارم.
اگر نمیتوانم از تو بخواهم که دوستم بداری نیز. کم از کم میتوانم از تو بخواهم که بگذاری دوستت بدارم.
و تو چه ستم پیشه ای که این را از من میگیری.
و تو چه بیدادگری که می بینی چه خُرد چشم داشتی دارم و دریغ میورزی.
تو دانسته با این کار تیشه به ریشه وجودم میزنی.
این عمری که صرف دوست داشتن تو کرده ام را هیچ صرافی ، با زر و گوهر نمیتواند به من بازگرداند.
اگر تو بهای آنرا ندانی ، از که بخواهم ارج نهد ؟
آیا دیر نیست اکنون؟
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link جمعه ٢٩ دی ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
اشک نگاه
از پشت درخت مقوائی
به آسمان آبی رؤيائيم چشم دوخته بودم ،
آسمان پر از بادبادک های رنگی بود.
نگاهم را از نخ بادبادگ سرخ به پائين سُر دادم
سرانگشت نگاهم دست پسرک را قلقلک داد
بادبادک از دستش رها شد ؟!
اشکهای پسرک سرازير شد.
دوستانش به او خنديدند.
نگاهم شرم زده ، خود را در مشت پسرک پنهان کرد.
من غم سنگينم را بدوش کشيدم .
در رؤيايم هزاران بادبادک به پسرک دادم،
او با پشت دست اشکهايش را پاک کرد
و خنديد .
و من از پشت درخت مقوائی کنار رفتم ...
ژوزفین
پيام هاي ديگران () link دوشنبه ٢٥ دی ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
گفت و گوی سکوت
ما هر دو روبروی هم نشسته ایم . هر کدام در اندیشه ای جدا از یکدیگر. گاهی با زبان سکوت نیز گفت و گو نمیکنیم . هر دو محو طبیعت و خلقت هستیم ولی هر کدام در شاخه ای جدا . او از جانب هنر و ادبیات مینگرد و من از شاخه ی کاج پشت پنجره که به شیشه می ساید .
او می اندیشد که امروزه ادبیات داستانی و هنر نقاشی در کشور در حال اوج گرفتن است و من در فکر اینکه امروز که باران اینقدر هوای شهر مان را -که دیگر برایمان غریبه نیست - پاک و لطیف کرده است . پس امروز کجاست آن کلاغی که بر شاخه ی این کاج مینشست و با قارقارش امان ازمن میبیرید .
کف دستهایمان را سخت به لیوان قهوه چسبانده ایم تا سردی هوا را با گرمی قهوه جابجا کنیم . من از درون مردمک چشم او به سفری دور و دراز میروم که در آن بجای این کاج درخت بیعار چندین برابر قد من نه زیر نرم ریز باران ، و در زیر رگبار باز هم بدون کلاغ و باد سرد نه به ملایمت نسیم این کوه پایه ، و بسرعت شلاق گونه هایم را ترک می اندازد و شهر من آبادان شسته و اسفالت ها سیاه و برگهای شمشادش براق و از سبز هم سبز تر شده اند .
من او را میبینم که زیر باران یقه ی کتش را بالا کشیده و از نوک موهایش آب به پیشانی اش میچکد . و در حال جهش از روی آبهای کوچه بسرعت به خانه ی مادر بزرگ میرود .
من و مادرم در حال گرم کردن دستهایمان روبروی بخاری کوچک برقی مان نشسته ایم و پاهایمان را توی شکم جمع کرده ایم و چای در استکان و نعلبکی و قند در قنددان جلو روی مان است .
یک لحظه برمیگردم و هوای گرمی را که از پنجره ی مشبک بخاری می آید روی گونه هایم حس میکنم . او میگوید:- دوست داری بریم زیر بارون قدم بزنیم و ناهار را هم بیرون بخوریم ؟ من با اشتیاق می پذیرم و میگویم :- آی گفتی .....
ژوزفین
پيام هاي ديگران () link یکشنبه ٢٤ دی ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
هیچ روبروی آینه ام. نقابم را از چهره ام برمیدارم. در زیر آن چیزی نمیبینم. آیا چشمم دیگر سوی دیدن خودم را ندارد؟ آیا در زیر این نقاب چیزی نبوده است ؟ پیشتر هم ؟ آیا من تنها کسی هستم که بر رویم نقاب کشیده ام؟ آیا بدون نقاب نمیتوانم خودم باشم؟ آیا همه ، به صورت نقاب زده اند؟ آیا نمیشود بدون نقاب در این دنیا زندگی کرد؟ آیا هرکس نقابش را از صورت بردارد دیگر خودش نیست؟ آیا کسی بی نقاب به دنیا نیامده است؟ آیا موقع مرگ نقاب از چهره ها برداشته میشود؟ آیا نقاب فقط مختص این دنیا هست؟ آیا اگر نقاب کسی را بردارند از شرم آب میشود؟ دیگر هیچ پرسشی به فکرم نمیرسد. نقاب را دوباره بصورتم میگذارم. حالا باز خودم را در آینه می بینم. ناپلئون
دلم برای "خودم" می سوزد.
چون توپ رهاشده ای ، از ديارمان پرتاب گشته ايم.
تا به مانعی يا ديوار محکمی بر نخوريم، بازگشت را باور نداريم.
بیشترمان اين رهائی را تا آنجا ميرويم ، که چون سنگی از سرعت ميمانيم.
بيشترمان نه با هم، بلکه جدا از هم در گوشه و کنار می افتيم.
بجز با تیپای رهگذری ، حرکتی از خود نداريم.
و اين تا پايان دنيا ادامه دارد.
گاهی دلم برای «خودم» بيشتر از خودم ميسوزد.
دلم برای تو هم ميسوزد ، که راه مرا تجربه نکرده ای!
ناپلئون
پيام هاي ديگران () link سهشنبه ۱٩ دی ۱۳۸٥ - ژوزفین - ناپلئون
رؤیا
پروانه نازک بالی بودم با رنگهای جادوئی!
هر بار بر گلبرگی می نشستم و پاورچین تا میانه ی گل میرفتم.
با شاخکهایم کلاله ها را لمس میکردم،
و... آنگاه از شهد گل که شیره جانم بود قطره ای می مکیدم.
نمیدانم کدام دست، مرا به تور انداخت،
و کدامین انگشتان سوزن نوازش را به پشتم فرو کردند؟
من بدون هیچ دردی آرام آرام به خواب رفتم.
...
اکنون از پشت شیشه شفافی گلها را میبینم.
رؤیایم شیرین است اما،
طعم شیره گل را حس نمیکنم.
ای کاش میتوانستم دوباره با شاخکهایم، گلها را لمس کنم.
کاش همه میتوانستند گلها را لمس کنند،
و ... زیبائی های طبیعت را بفهمند.
و ای کاش همه پروانه بودند.
ژوزفین
رسوائی عشق من در راه باريک زندگی ام چيزی يافتم که هر کوره راه را جاده ای پهن و هموار کرده است . "عشق " گلها ، عاشق بوسه ی پروانه ها هستند . و از نوازش شاخکهای شان به رقص می آيند . تو هم اگر عاشقی از خطر کردن مپرهيز ! بپر ، پرواز کن، ديوانگی کن... ز جمع آشنا بيگانگی کن ... من به درون اين آتش پريدم و ديگران پنداشتند که ميسوزم . با انگشت رسوائی به من اشاره کردند که:- بيچاره عاشق است . ( يا بميدان عشق پا مگذار ... يا بدان اين شروع رسوائی است ) ناپلئون
Michelle
Michelle ma belle
These are words that go together well,
My Michelle,
Michelle ma belle,
Sont les mots qui vont très bien ensemble
Tres bien ensemble.
I love you, I love you, I love you,
That’s all I want to say,
Until I find a way,
I will say the only words I know that you’ll understand.
Michelle ma belle,
Sont les mots qui vont très bien ensemble
Tres bien ensemble.
I need to, I need to, I need to,
I need to make you see,
Oh what you mean to me,
Until I do I’m hoping you will know what I mean.
I love you.
I want you, I want you, I want you,
I think you know but now,
I’ll get you somehow,
Until I do I’m telling you so you’ll understand.
Michelle ma belle,
Sont les mots qui vont très bien ensemble
Tres bien ensemble.
I will say the only words I know that you’ll understand,
My Michelle.
By: Beatles
زن زیبا مرد سخت مشغول نوا ختن پيا نو بود تک و توکی ا ز می زدگا ن آ خر شب با نوای ا و حا ل ميکردند. زن در حا ليکه حوله ی سفيدی به تن داشت، ا ز ميان ميزو صندليها به آ را می گذ شت و به مرد نزد يک شد و با لحنی گله آ ميز به ا و گفت :- « چرا؟ مرا تنها گذ ا شتی و به سا لن آ مدی » مرد نگاهی پر ا ز ا شتيا ق و خوا هش به ا و ا ندا خت ، و ا ز حا ضرا ن درخوا ست کرد آ نها را تنها گذا رند و سا لن را ترک کنند زن گفت :- تو هميشه دستور می دهی ! مرد کمر زن را گرفت ، ا ورا ا ز زمين بلند کرد و به آ را می روی پيا نو گذا شت و ا ز پا تا سر ا و را غرق بوسه کرد ا ز جائی دور صدای آ را مش بخش موسيقی می آ مد «پرتی وومن» ناپلئون